thundercat.nl

  • Increase font size
  • Default font size
  • Decrease font size

Le Mans 2004

E-mailadres Afdrukken

Elk jaar worden er in april de 24 uur van Le Mans voor motoren gereden. Le Mans ligt ongeveer 185 km schuin onder Parijs, en het evenement trekt altijd een groot aantal bezoekers. Het is een populaire en belangrijke wedstrijd voor het Franse motorminnende publiek. Uit heel het land vandaan komt men op motoren met een tentje achterop gebonden, om het evenement van dichtbij mee te maken, door te verblijven op de omringende campings.

De teams bestaan uit professionele en particuliere teams.

Er zijn ongeveer 25-30 motoren die deelnemen. Een populair Frans motorblad Moto et Motards heeft een eigen team meerijden, meer voor de lol, dan om echt een plek voorin te bemachtigen.

Bij twee teams die echt voor de winst gaan, draait het al jaren tussen twee grote concurrenten: het team van Suzuki, en het team van GMT, dat met een nieuwe Yamaha R1 meedoet.

Bij dit laatste team waren wij te gast in april tijdens de '24h du Mans'. GMT wordt gesponsord door Laser, waar Gertjan werkt. Zodoende konden wij in een hotel, kregen kaarten voor de paddock en de pits, en konden gebruik maken van de skybox van GMT. Die een fantastisch uitzicht bood op de pits van het Suzuki team.

In de ochtend werden er diverse andere races gereden, waaronder de Honda Hornet 900 cup. Mooi om te zien, maar het echte werk begint toch om exact 15.00 uur.

De 'pilotes', zoals de Fransen de coureurs noemen, gaan aan de overkant van de baan (tegenover de pits) staan, hun motoren staan aan de andere kant, naast de muur.

Afhankelijk wat men als trainingstijd de dag ervoor heeft neergezet, staat men meer vooraan bij de start. Het GMT team had goed getraind, en stond op pole position.

Als dan het startschot valt, rennen de piloten naar hun motor, springen erop, starten en rijden als dollen weg.

Een race die voor de motor 24 uur zal duren. De piloten wisselen elk uur. Er zijn drie piloten per team. Elke rijder kan dus twee uur rusten voor hij weer moet. Er reed met het Kawasaki-team zelfs 1 vrouwelijke rijder mee, staart onder de helm vandaan en maar bochten draaien, een vol uur lang.

Tussendoor is er, anders dan in bv een GP regelmatig een pitsstop nodig. Het team in de pits dat via camera's de rijder volgt en de tijden bijhoudt, weet precies wanneer de rijder binnen zal komen, voor de nodige aanvullingen.

We hebben het vanaf de skybox (boven het Suzuki team), en vanuit de GMT pits van nabij mogen aanschouwen: iedereen staat in de pitbox, is zijn ding aan het doen, dan gaat er ineens een fluitje, van de teamleider, men spoedt zich naar buiten, en neemt positie in.

De man van de banden staat met een warme verse band klaar, er staat een man met een bord waar de rijder zijn voorwiel tegen aan zet bij binnenrijden, er staat een brandweerman van de baan zelf bij, want er wordt natuurlijk ook benzine bijgevuld. Dit gaat niet zoals wij het bij de pomp doen, klepje open-sleutel-omdraaien-slang- erin, nee, er word een grote slang op de tankopening gezet, en die spuit dan met hoge druk een klep weg waardoor de benzine snel de tank in kan.

Ook de olie wordt met hoge druk bijgevuld.

De banden worden verwisseld, en binnen 15 a 18 seconden rijdt de coureur weer de pits uit.

Omdat het GMT team steeds als eerste in de race lag, stonden er bijna elke stop camerateams van de Franse tv bij, en werd de voorman Guyot vaak geinterviewd.

Over de race: er reden verschillende typen motorfietsen mee waarvan de meeste viercilinders waren; Yamaha R1, Suzuki GSX-R1000, Kawasaki ZX10-R en CBR1000RR. De uitzondering waren twee tweecilinders; een Ducati 999 en een Aprilia RSV1000R. De Ducati heeft de eindstreep (natuurlijk) niet gehaald.

Dit geld ook voor een groot deel van de ZX10-en die allemaal kampten met uitvallende dynamo's. Een team heeft drie dynamo's versleten voordat het op moest geven. Dit omdat toen de dynamo's op waren.

24 uur is erg lang voor een toeschouwer om op de tribune te blijven zitten. Een half uur na de start zijn die tribunes dan ook bijna volledig weer leeggelopen.

Er is de mogelijkheid om bijna geheel de baan rond te lopen, er zijn de onvermijdelijke stands met T-shirts en kleding, en natuurlijk is er genoeg te eten en drinken.

Voor dat laatste lijken veel mensen te komen, want overal zie je wankele, aangeschoten en bezopen mannen. Wij zagen er diverse totaal knock-out langs de berm, op grasvelden, en op de tribunes liggen.

Wat ons opviel, was het hele gebeuren om de race heen. De mannen in de pits doen hun werk, en staan continue op scherp, maar het publiek gaat lekker zijn eigen gang, en kijken af en toe eens op als er een supersportmotor langs dendert.

De eerste avond in ons hotel hoorden we al verschrikkelijk veel kabaal van de campings afkomen. Hangen aan het gashendel tot in de toerenbegrenzer, spelen met de noodknop, en hier een daar een blok gewoon opblazen.

De dag erna zijn we eens over de grootste camping gaan wandelen. De bezoekers hebben de gewoonte om een automotorblok op pallets te zetten, of in een winkelwagentje te kiepen, met of zonder uitlaat, en dan de hele dag en/of nacht het ding te laten draaien tot het ding het begeeft. Daar kwam dus dat lawaai vandaan!

Zo hebben we ook gezien dat er met oude crossmotoren geragd werd tot het ding de geest gaf.

Verder de gebruikelijke stapels lege flessen, en overal brandjes, het circuit zelf was dag en nacht in een dikke rookwolk gehuld.

Bijgevoegde foto zegt genoeg, en dat was na afloop op zondag, want toen durfden we het aan om vanachter een struik een foto te nemen.

Om 1400 uur op zondag liepen de tribunes weer goed vol, en ging men zitten voor het einde van de race.

Helaas kreeg het GMT team in het laatste half uur te maken met een probleem met de koppeling, waardoor en een extra pitsstop moest worden ingelast. En daarmee verloren ze direct de kans op winst, en moesten de Suzuki ook dit jaar met de eer zien gaan strijken.

Dat was wel even wrang, in de laatste 30 minuten je voorsprong moeten weggeven.

Voor ons was het een ervaring om nooit te vergeten. Op zondagmorgen wakker worden, en dan horen dat ze gewoon nog steeds aan het rijden zijn, en dat dus ook de hele nacht door hebben gedaan. Na de finish om drie uur vonden we het ineens ook erg stil.

De terugweg is ook al een belevenis, met de gebruikelijke 'Assen' taferelen: toeschouwers langs de snelweg, zwaaien met vlaggen en kijkend naar alle Le Mans gekken op de weg terug naar huis.

De 24 heure du Mans: tres magnifique!

Gertjan & Nathalie.